دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط خبرگزاری بیداری ملت در وب سایت منتشر خواهد شدپیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد

بیاناتِ آیتالله وحید خراسانی(ره)
1390/7/29
رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) در زمانی مبعوث شد که دختر زنده به گور میشد. اسلام چنین ملّتی را به کجا رساند؟ این، بهتانگیز است. همان دختر، حدّش به اینجا رسید:
پیامبری که درباره نماز می فرماید: «قرّة عينی فی الصّلاة» (نورِ چشمم در نماز است) در دو رکعت آخرِ نماز، حالش عوض شد و نماز را به تخفیف (تسریع) خواند. بعد از نماز، اصحاب هجوم آوردند و گفتند: ما حَدَث؟ (چه شد؟) حضرت فرمودند : «أما سمعتُم صُراخ الصَّبی؟!»
(صدای ضجّهٔ کودک را نشنیدید؟!)
پیامبری که توان شنیدن ضجه کودک را ندارد، آیا تحملِ کودکآزاری را دارد؟!
تعبیر امام (علیه السلام) این است: «کسی که یک بوسه به صورت بچهاش بزند، در این تقبیل {یعنی: بوسیدن} به هر بوسه درجهای در بهشت میدهند که مابین هر درجه پانصد سال است».
اهل فنّ میدانند هر کلامی مدلول مطابقی دارد و مدلول التزامی. مدلول مطابقی آن این است که مسیر پانصد سال در بهشت است و مدلول التزامی این روایت آن است که آزار این کودک، درکِ جهنم را دارد.
کپی