انصارالله روزگاری گروهی کوچک از جوانان مؤمن زیدی بود که در کوه‌های شمال صعده، زیر فشار هم‌زمان عربستان و دولت علی عبدالله صالح مقاومت می‌کرد.

سال ۸۸ خوابگاه نشین بودیم بچه‌های یکی از اتاق‌ها برای اینکه از راهرو داخل اتاقشان معلوم نباشد، این برگه از روزنامه کیهان را زده بودند پشت شیشه و من هم هر بار که از آنجا رد می‌شدم و چشمم به تیتر روزنامه و جنگنده متجاوز سعودی می‌افتاد، دلم بحال مستضعفین یمنی که این‌چنین تحت فشار بودند می‌سوخت.

آن سال‌ها انصارالله در این وسعت و قدرت نبود و محدود می‌شد به عده‌ای از جوانانِ مومن زیدی که جمعیتی را براساس تفکرات نشأت گرفته از تفکر مبارزه و مقاومت امام خمینی (رحمة‌الله علیه) تشکیل داده بودند و فرمانده‌شان هم بتازگی بشهادت رسیده بود

پیش خودم فکر می‌کردم که؛ خدایا این شیعیان مظلوم یمنی که در کوه‌های شمال صعده تحت محاصره‌اند و سعودی‌ها از هوا و دولت علی عبدالله صالح هم از زمین به آنها فشار می‌آورد؛ چه عاقبتی خواهند داشت؟!!

چه کسی فکرش را می‌کرد که ۱۷ سال بعد کار همین پابرهنگان یمنی به جایی برسد که فرودگاه‌های شهرهای مهم عربستان، از ترس موشک‌های دلاورمردان یمن روزهای متمادی بدون پرواز بماند و اجلاس‌های بین‌المللی در عربستان یکی پس از دیگری لغو و سرمایه‌گذاران از آن فراری شوند؟

قدرت ایمان و مقاومت اینچنین است…